Het zakboekje van de Alexanderstraat
In het kort
Het oorlogszakboekje van Bartholomeus Johannes Kregting vertelt een spannend verhaal over veiligheid in de buurt. Hoewel Bart op de Alexanderstraat 14 woonde, werd zijn militaire paspoort slechts één straat verderop gevonden: tussen de vloerplanken van een zolder in de Emmastraat. Een kleine afstand voor een buurtgenoot, maar een wereld van verschil voor de veiligheid van dit document.
Het verhaal
In de kleine kern van Aalst kende men elkaar. Toen de dreiging voor voormalig militairen in 1943 toenam, moest Bart Knegting een besluit nemen over zijn oorlogszakboekje. Dit boekje was het tastbare bewijs van zijn militaire verleden—een document dat hem direct in de handen van de bezetter kon drijven als er een huiszoeking zou plaatsvinden.
Een veilige plek in de Emmastraat
Waarom het boekje niet in zijn eigen huis aan de Alexanderstraat bleef liggen, maar een straat verderop in de Emmastraat werd verstopt, blijft gissen. Misschien was het huis in de Emmastraat minder verdacht, of kende Bart de bewoners daar zo goed dat zij een ‘onvindbare’ plek onder hun zoldervloer aanboden.
Het verstoppen van elkaars eigendommen was een vorm van stil verzet die in Aalst veel voorkwam. Door het boekje letterlijk tussen de balken te schuiven, werd het onzichtbaar voor de buitenwereld. Het bleef daar decennialang liggen, ook nadat Bart waarschijnlijk allang weer naar de Alexanderstraat was teruggekeerd, tot een verbouwing in de Emmastraat het geheim prijsgaf.
De waarde van een zakboekje
Een Nederlands oorlogszakboekje bevatte alle details: van schoenmaat tot rang en onderdeel. Het was het militaire paspoort van de soldaat. Dat dit exemplaar in zulke goede staat is gebleven, is te danken aan de droge, donkere ruimte tussen de vloerplanken waar het tachtig jaar lang heeft gerust.